flag en

Tineke: “Jazz was eigenlijk gewoon een grote kwajongen.” Paard

Tineke en Jazz lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. In februari hield de Hoefslag een interview met Tineke over de periode waarin zij de beroemde voshengst, die zo veel voor de dressuur betekend heeft, trainde. Een interview dat te mooi is, om niet te delen.

Wat is je eerste herinnering aan Jazz?
Tineke: “De eerste keer die mij bijstaat was toen hij tijdens een show samen in de ring liep met zijn vader Cocktail. Anky bereed Cocktail en Patty van Zwang zat op Jazz. Hij was toen nog heel groen; nog niet zo goed te sturen en hij wilde iedere keer bij de uitgang eruit. Hij had toen al wel dat arrogante en ondeugende en die enorme uitstraling.”

Wat is zijn meest opvallende karaktertrek?
T: “Hij had een heel positief karakter, was altijd opgewekt, heel fris, vlug, maar ook spooky. Dat gaf hij door aan zijn nakomelingen. Daar waren de ruiters in die beginjaren nog niet aan gewend, van die moderne paarden met hele snelle reacties. Ik ook niet. Het heeft echt een paar jaar geduurd, voordat we elkaar goed verstonden.

Maar proefondervindelijk, als je geduld hebt met een Jazz totdat hij of zij een jaar of zeven of acht is, je tijd steekt in de africhting en op de goede manier communiceert, dan wordt het een vriend.”

Waar komt zijn scherpte vandaan?
T: “Ik heb we eens gehoord dat er uit de stam van Van Helvoirt meerdere scherpe paarden kwamen, maar om dat te kunnen zeggen heb ik me te weinig in de fokkerij verdiept. Jazz keek van heel hoog en zag natuurlijk alles. Ondanks dat hij hengst was, speelden de hormonen nooit de baas. Hij was ook niet vervelend in de zin van dat hij tegen mij was, maar hij zag alles en kon het heel spannend maken door zich razendsnel om te draaien. Gelukkig ben ik er zelden afgevallen. Ik draaide toen nog makkelijk met hem mee. Eigenlijk was het gewoon een grote kwajongen.”

Welke exterieureigenschappen heeft hij consequent doorgegeven?
T: “Ik heb heel veel Jazz-en gezien. De meeste leken heel erg op hem. Weliswaar de vossen wat meer dan de andere kleuren. Bij bijna allemaal zag je dat kenmerkende front en zijn voorbeengebruik terug. Achter was hij niet enorm sterk, maar dat compenseerde hij met een overdosis aan balans.

En natuurlijk dat mooie hoofd met die schitterende ogen erin. Die blik van Jazz herken ik nog overal en als ik het aan de eigenaar vraag en het mis heb, dan zit Jazz vaak wel in de tweede of derde generatie.

De meeste nakomelingen missen ook wat ruimte achter de kaak en zijn daardoor moeilijker op lengte te rijden. Toen dat actueel was, was er natuurlijk ook nog minder kennis over rijden.

Op stal heb ik nog een zelf gefokte Jazz-zoon uit een dochter van Krack C. Deze merrie zou mijn rijpaard worden, maar bleek een blessure te hebben. Twee keer heb ik haar laten dekken met Jazz, best een emotionele paring van ‘mijn’ hengst met mijn merrie. Uit die combinatie is Honoree geboren. Hem heb ik zelf opgeleid en inmiddels brengt Imke hem uit in de Prix. St. Georges. Hij staat hier in de stal van zijn vader en kijkt op dezelfde manier over de staldeur als dat zijn vader dat kon.”

Was Jazz uw favoriet?
T: “Daar kan ik niks anders op zeggen dan volmondig ‘ja’, ik was harstikke gek op hem. In het begin was het best ingewikkeld om hem rustig en ontspannen te krijgen. Bovendien lag er veel druk van buitenaf op en kreeg Jazz altijd commentaar. Toch hoe moeizaam een training soms ook verliep op het einde was het altijd puur genieten. De afspraak was dat hij in 2004 verkocht zou worden, na de Olympische Spelen. Imke en ik waren beide in de race voor een teamplaats voor Athene. Uiteindelijk mocht Imke gaan met Lancet. Deze werd vrij snel daarna verkocht en Jazz ook. Dat is hier bij huis een moeilijke periode geweest. Imke en ik hebben echt gerouwd om het verlies van ‘onze’ paarden.

Parzival is mijn favoriete nakomeling van Jazz. Ik zag hem op de Talentendag samen met Adelinde en heb hem uit zien groeien tot een topper van wereldformaat. In hem herkende ik ook duidelijk zijn vader, misschien met een iets minder bloederige uitstraling, maar wel met meer natuurlijke kracht dan Jazz.”

Wat is het mooiste moment wat u heeft meegemaakt met Jazz?
T: “Ik heb het altijd een mooie uitdaging gevonden om hem te rijden. Er is ook moeilijk één moment te noemen. Misschien toch wel toen de kritiek verstomde, na het optreden van Jazz in de ballet0 en later fakkelshow. We hebben vijf dagen daarmee mogen optreden in Ahoy, in het voorprogramma van de Spaanse Rijschool. Als je het hem leerde, deed hij alles: met fakkels, vuur en de danseressen. Hij maakte echt emoties los. Nico Witte en Joep probeerden hem toen al in Nederland te houden voor de OS en namen geïnteresseerden in een aandeel Jazz mee naar die shows. Het plan lukt en we zijn naar het WK in Jerez de la Frontera geweest. Heel mooi om mee te maken. Ik heb zoveel lol beleefd aan en met dat paard, daar kun je eigenlijk alleen maar van dromen!”

Bron: De Hoefslag, editie 2 – 2021